Gitmek gitmemek arasında kaldım, ülkedeki son günümde birkaç saatim vardı.. Yetmeyecek gibiydi buraları görüp uçağa yetişmek için. Yaşlı bir taksici ile iyi bir pazarlık ve 2 saat sonra bu fotoğrafı çektim. Bundan 2 saat sonra da havalananındaydım.
Burası Polonya "Birkenau Nazi Konsantrasyon ve Yoketme Kampı" tam adı ile. İnşa edilenlerin en büyüğü. Rayların uzunluğundan bile bellidir sanırım. Bu kapıdan giren tren vagonlarının içlerine insanlar istiflenmişti. Bazıları yolda dayanamadı zaten. Nazileri zahmete sokmadan kendiliklerinden öldüler.
Sağ kalanlar:
Hemen hepsi Zyklon B ile zehirlenerek öldürüldüler, sonra yakıldılar ya da büyük çukurlara gömüldüler. Saçları kesildi öncesinde.. tonlarcası..
Gaz odasına sığmıyorlardı o kadar çoklardı ki..
Kollarını yukarı kaldırarak girerlerse içeri bir seferde daha çok insan öldürülebiliyordu..
Tavanla elleri arasında kalan boşluğa küçük çocuklar atılıyordu..
Sonrası..
Sonrası gaz, çığlıklar, ölüm..
Sonrası yok..
Sonrası işte bugün: sessiz çığlıklar, insana insanlığı sorgulatan, milyonlarcasının sessiz çığlıkları.. duydum..
(Oświęcim, Polonya, 6 Ekim 2007)
1 yorum:
Fotoğrafa baktım.
Ben de duydum o çığlıkları.
Yorum Gönder